verte....Verte

26 augustus 2013







verte dat is ver zegt meester
ja ver heel heel ver
te ver om te zien
verte is te ver


maar hoe kan het
dat iets te ver is
om te kijken
waar is dan die verte
en is die verte
dan wel waar


dan zoek ik liever
de verte in mijn hoofd
daar kan ik alles zien
wat er is achter die verte
en aan het eind
van de regenboog
het is te mooi
om waar te zijn
die verte
en echt waar
helemaal niet ver

madrid park del retiroMorgenvroeg

19 augustus 2013







en wanneer het licht
dan opdroogt
valt de schaduw
over de regenboog


zie me kijk me
kijk ik jou en val je
niet af maar blijf je
nabij en kalm je
kippenvel je
terug naar af
en wacht je
in eerbied en naast je
en geef me niet los
en al wat ik kan
vindt zich een weg
en wegt zich naar jou


laten we samen
turen gaan zolang
tot onze ogen
het licht zo moe
en slapen gaan
en morgenvroeg
weer opstaan

lasagradaStil maar

12 augustus 2013







stil maar
word stil maar en vlij je
laat je tranen neer
en praat niet meer
praat niet meer
nee geen woord
heeft nog zin meer
blijf stil stillletjes
stil zeg je luister je
ik streel je vang je
stil de herinneringen
die komen
met zachtheid
in je ogen
om al het wrang en zoet
stil maar
stil maar en blijf maar
en voel maar en
zacht als veertjes
die kriebelen en zuur
en zeuren
en toch doet al
het lief het wrang
me sussen
en gerust me zo goed

licht............In het licht

voor jou
die aan het leven leed
5 augustus 2013







in het licht
is er geen twijfel
geen zwartheid van gedachten
van niet weten hoe te kunnen
is er geen angst
geen nodeloos en tomeloos
geen stappen terug of achteruit
geen sprongen in het diepe
of vallen alsmaar vallen
omdat er geen bodem is
geen mits of maar of bibberhuid
geen missen, geen alleen
van afgesneden zijn
in het licht is er geen geen


in het licht
is er de bron van jou en mij
er is warmte en omhulling
enkel liefde, welkom voelen
is er kennen en vertrouwen
is er gedragen worden, weten
is er gulle overgave
is er durf en moed
in het licht
is het uiteindelijke
thuiskomen volbracht

in het licht is er niets meer
dan licht

liefs zoveel liefs
liefde, lichtheid in het licht voor jou

 

kokkels met pokkelsKokkels met pokkels

zichtjes uit zee
bloemlezing ter gelegenheid van Art & Souvenirs, Firma van Drie
Pand Roodbol, Gouda 2 juli t/m 4 augustus 2013

 



(fragment)

aanschouw mijn gezicht
en toon mij het jouwe
bevlekt en met pokkels
heb ik je het liefst

uitwaaienNatte haren

Terschelling
mei 2013






(fragment)

vloedlijn en waterspiegel
blote voeten zweet en tranen
natte haren shirt en schuim
koppen traag en rollen
langs de waterkant
denk ik en oever mij
leeg en weer terug
geen jij en ik en wij
geen berg en werk en vrij
met kwallenprik
en wier en slib
en kokkels met pokkels
en wind in mijn rug

schelpHorentjes

workshops voor kinderen
“kijken met woorden is zo gek nog niet…”
april t/m juni 2013







een slak
woont in een huisje
zeggen ze
maar het is zijn rug
want hij woont
in de zee
of de tuin
in mijn schoen
want mijn teen
zat laatst vol
met slijm uit mijn laars
deed hem aan
of eigenlijk uit
maar nu dus niet meer
want hij is niet meer hier
zijn familie wel
de tuin is er vol mee
mijn moeder vindt ze vies
maar ik vindt zijn horentjes mooi
ze gaan in en uit
als kleine antennetjes
ik weet zeker dat hij me hoort
daarom fluister ik zachtjes
maar hard genoeg
en klimt hij zachtjes op mijn hand
en blijft zitten
tot ik ben uitgepraat

 

roodRood

geschreven voor het Rood archief
een project van Liset van Dommelen
Gouda Literaire avond, 22 maart 2013

 





(kort fragement uit: Rood, uitgebreide bewerking van een fragment uit Duomonologen)

Vier ben ik, mijn benen bungelen over de rand van de zandbak. Ik houd mijn adem in. Mijn vriendinnetje houdt ervan ieder van ons schrik aan te jagen. Met haar gitzwarte lange haren, donkere priemende ogen kijkt ze door iedereen heen. Het ergst is nog wanneer ze haar oogleden dubbel klapt en  plotsklaps als uit het niets met een gil voor je opduikt.
Ik ben een keer zo hard geschrokken dat ik haar bij haar haren heb gegrepen en niet meer los kon laten. Dat was daarna behoorlijk uitgedund. Het meest enge is het van bloed doorlopen rood aan de binnenkant van haar oogleden… Dat beeld blijft maar spoken in mijn hoofd en slapeloze nachten.
Om van mijn angst af te komen kijk ik thuis in de spiegel en kom tot een verbijsterende ontdekking. Waar ik ook naar binnen kijk, elke opening in mijn lichaam, laat geen twijfel. Ik ben, net als zij, rood… van binnen… Het duidelijkst zie ik het wanneer de zon schijnt. Door mijn dichte ogen heen zie ik het schemeren… En als ik verwond ben sijpelt het eruit… soms gutst het… Wanneer iemand zo lekt komen volwassenen altijd direct met van alles aandragen om de boel te stoppen. Ik begrijp dat ik dat rood maar beter binnen moet houden… Niet meer vallen dus of stoten…

Een jaar of zeven ben ik, wanneer een vriend van onze familie overlijdt. Ik had een paar weken eerder mijn hamster gevonden. ’s Ochtends bij het opstaan kwam hij mij niet tegemoet vanuit zijn holletje achter de bank. Nee hij lag daar bewegingloos.
Arme Freddie. Zijn oogjes keken maar zagen niets meer. Zijn anders zo warme lijfje voelde alsof het elk moment kon breken en uit mijn handen vallen. Zijn pootjes staken rechtuit alsof ze nog iets pakken wilden, een kruimel van een verdwaald koekje onder de bank misschien.

Je mag wel bij hem kijken had mijn moeder gezegd, maar het hoeft niet. Eigenlijk hoeft het niet van haar. Maar van mij wel en ik pak mijn moed bij elkaar…

Mijn ogen strak gericht op de bleke grauwheid van zijn verschijning en het dringt zich oorverdovend aan mijn op. Geen ontkomen aan. Het rood is weg… het is stilletjes weggeslopen, zijn lichaam uitgedropen… het is niet het rood van vroeger in de zandbak, wat het dan ook zijn mag, het rood is er niet meer…

 

 

4qARTStrelende extase

Firma van Drie
8 maart 2013

 

audiovisueel vastgelegd door HKT producties







Vanaf 2010 werken Jan Mostert (gitaar) en Dea Epema (basgitaar) samen met Guus Muller (tekst en stem) om zijn voordrachten te koppelen aan gitaarspel. Sinds 2012 heeft Arjenne zich bij het literair muzikaal collectief gevoegd om de optredens tekstueel en met haar stem uit te breiden. 4qART: over sensitieve omgang en communicatie. Een minimale doch gedrongen emotionele klank en stuwing zou voldoende moeten zijn…

SchaduwDuomonologen

Een literaire correspondentie
met Guus Muller
over universele dans
en man-vrouwverhoudingen
2013-2013






(fragment februari 2013)

… Schaken zal ik en ik schuif mijn toren naar voren, bestijg mijn paard. Niet op hol slaan nu… maar tergend langzaam in beweging komen, in de ogen zien en voor de voeten werpen, nee, zachtjes en behoedzaam neerleggen.
En daar ligt tussen ons in iets onontkoombaars. Waarheid is er niet, die maken wij allemaal voor onszelf in ons hoofd. Maar hier ligt wel mijn gevoel en dat van haar open en bloot. Daar kan niemand in een grote boog om heen, zonder het te kunnen negeren. Het is te groot, te rauw en te rood. Maar niet felrood, nee van het rood dat zacht omfloerst je ogen dwingt te kijken en op te nemen, in te nemen, zonder verslikken naar binnen laten glijden. Dat rood…